ਬਾਜ਼ ਦੀ ਆਮਦ

ਪ੍ਰਭਸ਼ਰਨਬੀਰ ਸਿੰਘ

ਇੱਕ ਬਾਜ਼ ਬੇਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦਾ
ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਸੁੰਨ ਖਲਾਵਾਂ ਅੰਦਰ
ਅਣਖ਼ ਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਜਗਾਉਂਦਾ
ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ
ਕਲਗ਼ੀਧਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ
ਕੌਲ ਕਰਾਰਾਂ ਦੀ
ਤੇ ਖ਼ਾਲਸਾ ਰੋਂਦਾ
ਰੋਂਦਾ ਆਪਣੀ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਉੱਤੇ
ਉਸਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ‘ਚੋਂ
ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ
ਨਿਹੁਹੁੰ
ਪਹੁ ਫੁੱਟਦੀ
ਕਲਗ਼ੀਧਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ

ਸੋਹਣਾ ਬਾਜ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ
ਅਗਨ ਜਿਹੀ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਕੋਈ
ਜਿਹੜੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੀ
ਸੀਤਲ ਅੰੰ੍ਰਿਤ ਬਰਸਾਉਂਦੀ
ਮਨਮੁਖ ਲੋਭੀ ਨਾਗ਼ਾਂ ‘ਤੇ

ਨੂਰੀ ਤੇਗ਼ ਦੀ ਲਿਸ਼ਕ
ਖ਼ਾਲਸੇ ਦੀ ਅਣਖ਼ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ
ਝੁੱਲਦਾ ਕਹਿਰ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕੋਈ
ਤੇ ਹੰਝੂਆ ਜਾਂਦਾ
ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਧੁੰਦ ਗੁਬਾਰ।

ਨਿਰਮਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਫ਼ਜਰ ਹੁੰਦੀ
ਤੇ ਸੀਤਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਬਰਸਾਤ
ਸ਼ਬਦ ਉਗਮਦਾ
ਖ਼ਾਲਸਾ ਸਨਮੁੱਖ ਹੁੰਦਾ
ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਸੱਚੜੇ ਦੇ।

ਮੇਰਾ ਜੀਅੜਾ ਲੋਭੀ ਕੂਕਦਾ
ਮੈਂ ਮਨਮੁੱਖ ਦੁਸਟ ਹਤਿਆਰਾ
ਤੈਨੂੰ ਹਉਂ ਆ ਵਿਸਾਰ ਕੇ
ਮੈਂ ਹੋਇਆ ਅੱਤ ਖ਼ੁਆਰ ਵੇ
ਮੈਂਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਪਿਤਾਮਾ ਸੋਹਣਿਆਂ
ਪਾਣੀ ਤੇਗ਼ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ।

ਮੇਰੇ ਖ਼ੂਨ ਅੰਦਰ ਉਬਲਦਾ
ਸੁਨੇਹਾ ਤੇਰੇ ਬਾਜ ਦਾ
ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਅੰਦਰ ਧੜਕਦੀ
ਉਡੀਕ ਸੁਹਾਉਣੀ ਘੜੀ ਦੀ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਨੈਂ
ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਲਹਿਰ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ
ਮੇਰ ਸਾਈਂਆਂ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਲਿਹਾਰ ਹੋ।